|
HORINESE VERTELLINGEN/ HOORN STORIES |
For more information about the exhibition venue and times go to Hotel Mariakapel website at www.hotelmariakapel.nl STORY 49: Twee keer per jaar ging ik als kind samen met mijn moeder met de trein vanuit Enkhuizen naar Hoorn. Naar 'de Stad' om kleren te kopen. En iedere keer weer die spanning; zou ik net die ene jas of broek vinden? En: zou mijn moeder het eens zijn met mijn keuze? Op een herfstige woensdagmiddag in 1978 waren we al geruime tijd op zoek naar een nieuwe winterjas. Na een klef saucijzenbroodje in een rokerig V&D-restaurant belandden we in de zoveelste kindermodezaak. De verkoper, type marktkoopman Albert-Cuyp, had het begrepen. Het moest een stoer jack worden. Iets met leer, althans wat er op leek. Het werd een bruin pilotenjack met bontkraag en steekzakken. Ik was onmiddellijk verkocht. 'Berewarm mevrouwtje' beloofde de verkoper plechtig. Dat was de druppel. Er was geen redden meer aan. Mijn moeder vond het een jas van niks. Zonde van het geld en 'leer' voor een kind van 9 jaar kon al helemaal niet. Zwaar teleurgesteld en gefrustreerd ben ik naar het station gelopen. Een week later hebben we een jas in Alkmaar gekocht. Berewarm, pluizig en donkergroen. STORY 48: One of the things
of Hoorn I remember is something that I'm living nearby the harbour in Hoorn and it was a beautiful hot summer afternoon on saturday. I was working in the garden and in a few moments there was a terrible storm getting up. Really amazing: it blew up so quickly and was so destructive.... I ran immediately to the harbour and saw there the little boats coming in to the harbour with all broken masts and everybody looking shocked: boats thrown to the wall, broken and people with pale faces... there were also people who fell overboard. In the harbour there was a very big expensive boat lying and the people on it where drinking and laughing because they didn't went out. They were even standing on the deck watching them sailing in.....and given comments.Their reaction on the incoming poor small sailing boats was so disgusting , that everybody who was standing next to the boat in the harbour yelled at them to have respect and compassion with their companion sailors. At that moment it felt like all of those people had a great feeling of solidarity with eachother and wanted to help the distroyed boatpeople and then after that kill the other group! Location: Hoorn Harbour STORY 47: Tien uur 's ochtends. Over het Grote Noord laveert een fietser tussen de bevoorradende vrachtwagens. Twee overijverige stadswachten houden hem aan en bevelen hem te gaan lopen. ''Ik ben aan het bevoorraden. Dat mag toch voor elf uur?'' Hij wijst op zijn met boodschappen gevulde fietstassen. De stadswachten zijn onvermurwbaar. ''Geeft u me dan maar een bekeuring. Maar al moet ik ervoor naar de koningin, betalen zal ik nooit.'' LOCATION: Grote Noord STORY 46: Van de blowende neo-punkers die zich na schooltijd in steeds grotere getale op de bankjes rond het standbeeld van de grootste massamoordenaar uit onze nationale geschiedenis neerzetten, roepen alleen de meisjes in koor ''ja'', als ik schoolmeesterig vraag of ze hun huiswerk al hebben gemaakt. LOCATION: Rode Steen STORY 45: bloed op Rode Steen LOCATION: Rode Steen STORY 44: The son of my sister is dead. Terrible. Sixteen years old with joy-riding. A beautiful boy with a beautiful name Leander. His grave is at Berkhouterweg 26. Once, at his birthday party, I drove him with his friends to the MCdonald's in Hoorn. He was born on 9 November in Het Westfries Gasthuis(St-Jan). He went by train to the Vrije School in Bergen. LOCATION: Berkhouterweg 26 STORY 43: Op de dag, vroeg in de morgen en het regende, dat houthakkers in opdracht van een ongeduldige projectontwikkelaar zonder kapvergunning een stuk park bij de Binnenluiendijk omlaag halen, fietst de verantwoordelijke wethouder van Es een paar uur later over het Grote Oost en belt hij aan bij de mensen die een affiche met de tekst ''Wir haben ES nicht gewusst'' voor het raam hebben gehangen. LOCATION: Binnenluiendijk STORY 42: ''Heb je het gelezen?
Wat een schande,'' zegt fietsenmaker van Vliet als ik in de Natuurwinkel
een halfje ongesneden volkorenbrood bestel. ''Een half miljoen extra
voor het plein voor de nieuwe schouwburg.'' De gemeente laat zich voor
de zoveelste keer naaien door inhalige aannemers en domme ambtenaren.''Het
zijn geen ondernemers daar op het stadhuis,'' zucht zijn vrouw STORY 41: At the Werenfriduslyceum I didn't feel at home. My language was from a little village. The drawing teacher was van de Idsert, a disciple of Zadkine and living and working in Bergen. Only for one hour was I happy with his lessons - during landscape drawing at fallow land next to the school. Art history was in the loft of the rigid catholic building. The name of the school at De Keyzer seems to have changed nowadays. LOCATION: Werenfriduslyceum, De Keyzer STORY 40: Goldie Tijdens de zomermaanden riep een oudere vrouw paniekerig 'Goldie, Goldie' naar een hond die uit het zicht van de oever aan het IJsselmeer dreigde te raken. Jaarlijks zijn er honden die zich in de zwemrichting vergissen en de horizon aanhouden voor de plek waar de baas op hen wacht. Om Goldie van een wisse dood te behoeden ging ik te water. Zij aan zij zwommen we terug richting de oever; waar mijn hond kwispelstaartend klaarstond om het geredde wijfje Goldie te ontvangen. Maar toen Goldie uitgeput aan land kroop overmande hij haar met ongetemde begeerte. Ik was net op tijd om geslachtelijk verkeer te voorkomen. De oudere vrouw vertelde dat Goldie morgen mee zou gaan op vakantie naar Zwitserland. 'We gaan naar een heel groot meer,' vertelde ze huilend. Later vertelde ze dat haar man een lang touw voor Goldie gekocht had zodat hij niet in het Zwitserse meer kon verdwijnen. LOCATION: Water bij het Julianapark STORY 39: Het is in 1864 gebouwd, in 1969 zijn wij er komen wonen. Het was onbewoonbaar verklaard. Het zijn 4 huisjes, toen was alles nog bewoond. Hierachter had je een soort industrieterrein met allerlei bedrijvigheid, zoals de BBN, er was een melkfabriek, een sloperij. Maar dat werd door de gemeente gezien als onwenselijk, want er was een grote behoefte aan woningen. Dus dat hele gebied werd tamelijk verwaarloosd, want de ondernemers deden er niet zoveel meer aan. In het begin toen wij hier kwamen wonen, waren er ook heel weinig voorzieningen, we huurden het voor 10 gulden in de maand. Er was bv geen toilet, de pot stond buiten. Er was oorspronkelijk een soort ophaalsysteem, maar daar deden wij al niet meer aan mee, want dat was een soort chemisch toilet, en chemische middelen gebruiken dat wilden we niet. Als ie vol was, vooral na een feestje (dan pisten ze gewoon ook in de gracht) moest ik het tussentijds soms al in de gracht kiepen. Maar na verloop van tijd, de eigenaar was een oude man die inmiddels in het bejaardenhuis zat, en ik kon hem zover krijgen dat hij de huisjes wel wilde verkopen - althans buurtje 4. Nou, wij kochten het huis toen voor zesduizend gulden. Dat was in 1970, 71. Maar goed, de kinderen kwamen, en toen hebben we dat huis flink moeten verbouwen vanwege de ruimte. Dus er is een douche bij gekomen, een toilet, we zijn aan het bouwen gegaan. Maar toen de kinderen klein waren mocht het best een puinhoop blijven, want de hele buurt speelde hier zo'n beetje en de jaren 70 was toch een periode dat er veel kon en veel mocht. Op een gegeven moment heb ik nog een schrijven van de gemeente gehad dat ze van plan waren om het Buurtje plat te gooien. De bedrijven gingen weg, dat hadden ze allemaal opgekocht, en de bedoeling was om er tezijnertijd te gaan bouwen. Het staat er nu ook, maar dat heeft ongeveer wel 20 jaar geduurd. Het werd toen parkeerterrein, maar ook hier naast het Buurtje werd er weinig gedaan aan de huizen. Wij waren er zelf mee bezig, maar op een gegeven moment, de buurvrouw werd ouder, daar brachten we ook altijd eten, en op een gegeven moment ging Jan dood, en zij een jaar daarna ook. En toen zijn wij in dat huisje gaan zitten, want het stond leeg en er werd weinig aan gedaan. Het voorste huisje was al door de buurman in beslag genomen als fietsenhok. Er werd wat gespeeld door jongens uit de buurt en het werd op een gegeven moment een bouwval. Ik dacht, ik moet daar toch iemand voor interesseren om dat op te knappen, want ik zag wel dat als dat zo doorging, wij natuurlijk ook niet in zo'n buurt konden blijven, want de gemeente aasde toch op de pandjes, nog steeds. Maar uiteindelijk is Oud Hoorn geïnteresseerd geraakt in kleine arbeiderswoninkjes, er was al veel gesloopt en er was ook al veel protest in de stad. Oud Hoorn wilde het wel opknappen. De gemeenteraad moest dat goedkeuren indertijd, of wij dit huisje, het tweede huisje, Buurtje 3 konden kopen. Dus toen werd het al een stuk comfortabeler, want we hadden opeens een huis erbij. In het begin was het ook nog zo, we hadden veel vrienden en er woonden nogal eens mensen voor langere tijd bij ons in huis. Bijvoorbeeld de dochter van Martha, die heeft hier denk ik een klein jaar gewoond; Jan Verhagen, er was ooit een brand in zijn café De Spiegel (de latere Eethoorn) Jan trok hier ook in. En ik was ooit met Jan de Groote en Kees Hoeksema, moesten we een boot ophalen uit Portugal, ontmoetten we een jongen uit Engeland en die kwam hier ook zomaar een keer aanzeilen. In ieder geval, dat tweede huis daar werd behoorlijk gebruik van gemaakt. Er kwam altijd nog een bandje in huis, met Douwe Kampstra, Gerard Percassia, Jan Bloeming; die speelden iedere zondag hier muziek. Dat was dan een kratje bier en wat drank, dus dat was altijd een hoop plezier hier in dat huisje. Dat heeft een periode
geduurd, en toen zijn we toch fors aan het verbouwen gegaan. In het
begin bleef het toch een beetje apart, we moesten omlopen om naar dat
andere huisje te komen, en toen hebben we een bouwplan samengesteld
waardoor het comfortabel werd, het werd een keuken, er kwam een nieuwe
badkamer in, en ook boven hebben we er flink aan vertimmerd, en centrale
verwarming kwam erin. De kinderen gingen het huis uit, dus het werd
een heel comfortabel huis. Wij zijn hier altijd blijven wonen en ik
vind het ook heel leuk dat iemand het plan heeft opgevat om mij te interviewen,
om te vragen van, vertel eens wat over je huis. Heel veel van onze vrienden
hebben indertijd allemaal hun huizen geruild; wij kochten het eerste
huis voor zesduizend gulden en het tweede huis voor tweehonderd, en
veel mensen zeiden, dat kan je voor veel geld kwijt, maar het zijn huizen
die precies passen bij ons en wij hebben daar zoveel persoonlijke dingen
in verwerkt. Marja had altijd al veel archeologische kuren, die zat
altijd in de grond, STORY 38: We waren rovers,
van de tijd verlost Maar daar klonken
opeens de zagen Papa zei: het is
hier ³lenen, lenen; betalen, betalen² Ik wist niet dat
je zo vroeg in je jeugd LOCATION: Kersenboogerd STORY 37: When I was sixteen we had to take a ram to the slaughterhouse which was near where Albert Hijn is now, in the Van Dedemstraat . The ram was released onto the green and I was told to sit in the gate to stop him escaping. But when I saw him coming towards me with his horns I got out of the way and so he escaped. We had to chase him for an hour around the green before we caught him. LOCATION: Van Dedemstraat STORY 36: Ik werd gebeld door een vriend die mij zijn auto voor een zacht prijsje wou verkopen. We hadden het er al eens eerder over gehad en waren het er over eens dat hij hem aan mij zou verkopen als hij hem ooit weg zou doen. Nu was de versnellingsbak in de soep gelopen. Een reparatie is heel duur, maar ik heb het al eens eerder gedaan. Fluitje van een cent (ik ben altijd optimistisch) dus nu heb ik plotseling een andere auto. Over mijn huidige auto was ik altijd heel tevreden. Hoewel hij oud is rijdt hij perfect en ik weet zeker dat hij nog jaren mee kan. Maar nu er een nieuwe auto voor de deur staat gebeurt er iets geks in mijn gedachtenwereld. Alle kleine dingetjes die er mis zijn aan de oude auto beginnen me opeens te storen. Achter elk rammeltje zie ik een volgende reparatie opdoemen en bij elk spoortje van slijtage denk ik: "hij wordt toch wel oud." Ik betrap mezelf er op dat dit tevredenheidsmechanisme niet alleen opgaat voor auto's. Het werkt bij vriendinnen precies hetzelfde. Iets zegt mij dat dat niet goed is: niet eerlijk. Iets anders zegt mij dat dat juist het geheim van de romantiek is: geweldig! LOCATION: Holenweg STORY 35: STORY 34: zo'n ouwe-bomen-aan-een-singel
sfeer LOCATION: Oosterplantsoen STORY 33: LOCATION: Weeshuistuin, Hoorn STORY 32: De Italiaanse Zee
LOCATION: Italiaanse Zeedijk STORY 31: It was back in 1999 when i did meet her in the cosy pub BlaBla. I came there often because there were funny and interesting meetings with poets for example. One night I did meet a funny and handsome girl named Juliet. We were talking and I offered to bring her home, because it was raining a bit and she had no money for a taxi anymore. So there we were driving to her place in the neighbourhood Grote Waal. At her home - of course she offered me a drink - we were talking along, and suddenly started kissing. And from kissing came more... We were making love on the couch, and later in her bed again. Next morning she said she needed more money. She was a single mom, although her daughter was living with the daddy and his new girlfriend nowadays. So I gave her some money.We did meet some times more often next two months, march and april, then I had to stay in Eindhoven for my job. I wrote her cards and she wrote back. Then in august I took her to the "kermis" (fair). It was fun, we went into the ghosthouse and into a "jumptower" at the Kerkplein. After that we went to BlaBla where was Karaoke. I did sing a song for her: "Roxanne" by The Police. Nowadays I realize it was an intuitive choice to give a message to Juliet. Because I found out that she took often men to her place and let them fuck her for money. With me she played it more clever, using my social feelings for other people, playing the pitiful single mom. And I took it for a while, because the sex was so good! One night we did go on fucking for more as than three hours! Then one night I asked her for dinner. I cooked for her. Then at last in bed I asked the question: why always ask for money, why lying to me. She got very very angry, took her clothes on again, and left back to the Grote Waal. I never heard from her again, although I did send a christmascard. The reason she needed the money so bad? Not because of the responsibilities for her child. No, she was drugs addicted, she was on cocaine! This year, 2003,
I did meet a funny woman again in another pub. It was fun talking and
dancing with her. But then she said: "(..) Let's go to the pub
"Little brown one". I need a sniff... And my ex-boyfriends
trades in that stuff in that pub."Of course I did not go on in
a relationship with that girl. Once a bad experience with a drug addict
is enough! Yes, also these things happen in a beautifull town like Hoorn! LOCATION: pub BlaBla STORY 30: Ik heb deel uitgemaakt van een groep jongeren die gestart zijn met een jongerencentrum. Daarvoor hadden we een plek op het oog aan het Keern. Daar stonden de resten van een molen. Vandaar de opgerichte stichting De Molen. Uiteindelijk werd het jongerencentrum niet daar opgestart, maar in het Risdammerhout nabij de Provinciale weg, Geldeloze weg, in een boerderij. We noemden het centrum TROCC. Inmiddels is drie jaar geleden een nieuw centrum gestart, Manifesto in Hoorn Noord. LOCATION: Keern, Risdammerhout STORY 29: Met de werkgroep 'Leefruimte' startten we begin 80er jaren Radio Hoorn. Daarvoor maakten we gebruik van de illegale radio: Radio Paradio. We verzorgden uitzendingen vanuit privélocaties. Vaak met politici, etc., die nauwelijks nog doorhadden dat het illegaal was. Zo hadden we een uitzending tijdens de verkiezingen bij mij thuis in de Baanstraat. Het ging er zo professioneel aan toe dat er verbazing was over de illegaliteit. LOCATIE: Baanstraat STORY 28: In de 70er jaren heb ik diverse panden gekraakt. Dat waren panden die lang leeg stonden en misschien wel tegen de vlakte zouden gaan. Hoewel ik zelf geen woningnood onderging, deed ik het om de nood te ledigen van anderen en omdat ik vond dat de woningen /panden behouden moesten blijven. Dat heeft plaatsgevonden op het Kerkplein (de droppanden) in de Huesmolen (woningen) en de pastorie in Zwaag, van de Dorpstraat. LOCATION: het Kerkplein (de droppanden) in de Huesmolen (woningen) en de pastorie in Zwaag, van de Dorpstraat. STORY 27: In de jaren zeventig heb ik op de Roode Steen in een tent geslapen. Dit was n.a.v. een demonstratie tegen het opheffen van de erfpacht. Ik sliep daar met een paar anderen (plus 10 man/vrouw) in de vrieskou. De actie is niet geslaagd, want de erfpacht werd opgeheven. Wel heb ik door de kou een blaasontstekening opgelopen. LOCATION: Roode Steen STORY 26: Herinnering van mijn man Kees Hoorn Er waren veel winkeltjes Oorlogsjaren 40
'45 Ook was er de Joden
Kerk Het Houten Hoofd Dat heeft z'n Hout
verloren 5 mei 1945 Bevrijding STORY 25: LOCATION: harbour STORY 24: The first thing
I noticed about people in Hoorn was their height. Tall to the point
of excessive. I stood in Grote Noord with a cold wind snapping at my
ankles trying to work things out. After a time I realised that very
few of the people were fat. This struck me as being of importance in
a country where much of the land is below sea level. Fatter bodies =
water displacement. Consequently a lot of fat people in the water LOCATION: Grote Noord STORY 23: Van Hoorn vind ik bijna alles leuk. Vooral het oude centrum en zomers op een terras aan de Rode Steen kijken naar mensen en met een beetje geluk een band die een optreden geeft. Daar kan ik van genieten. Locatie: Rode Steen. STORY 22: Een unieke gebeurtenis in de winter van 1981 of 1982. Een schaatstocht op het IJsselmeer vanaf de Hoornse Hop richting Volendam. Het prachtige uitzicht en die grote witte vlakte gaf je een gevoel alleen op de wereld te zijn. Ik zal het nooit vergeten! Locatie: Op het ijsselmeer tussen Hoornse Hop en Volendam. STORY 21: Een hele mooie ervaring van mij is nachtzwemmen in het IJsselmeer in de zomer van 2003. We waren altijd met een grote groep, namen drank mee en stookten een kampvuurtje. Ik kan niet wachten tot de volgende zomer! Locatie: Aan het IJsselmeer (aan het begin van de dijk). STORY 20: Ongeveer 16 jaar geleden zijn wij (Joep Neefjes, Jawek Kwakman en ik, Ed Wagemaker) gestart met een kunstencentrum aan de Korte Achterstraat, Droparchief heette dat in het begin. Daarna Stichting De Achterstraat. We hebben vele locaties in Hoorn gebruikt om kunst te tonen: zo en zoal overal op straat, maar vooral ook langduriger in gebouwen die leegstonden. LOCATION: Een viertal
adressen: STORY 19: Ergens in november
elk jaar weer denk ik aan de haven van Hoorn. Toen de kinderen nog klein
waren stonden we daar. Turend naar het IJsselmeer, wachtend op de rookpluimen
uit de machtige fluit van de stoomboot. Met kloppend hart wachten op
het moment dat Sinterklaas door de sluizen van de hoornse haven vaart. STORY 18: LOCATIE: STORY 17: Door mijn werk in
de particuliere thuiszorg kom ik met veel Hoornesen in aanraking. Ik
werk door heel Hoorn heen en kom veel interresante mensen tegen. Er
wonen veel chronisch zieke mensen in Hoorn. De zorg in Hoorn is goed
geregeld.
STORY 16: Het was in Celebration
(voormalige discotheek) en er werd de hele avond gevochten. Op een gegeven
moment was het afgelopen en werd iedereen er in een keer uitgezet. Buiten
aangekomen trof ik een groot slachtveld aan. Iedereen was met iedereen
aan het vechten met flesjes, fietsen, kettingsloten, enz. Ook ter plekke
was de politie met politiehonden. Toen ik buiten stond toe te kijken
realiseerde ik mij dat mijn broer was verdwenen. Toen ik mijn broer
ging zoeken werd ik door iedereen tegengehouden maar ging toch. Midden
in het slachtveld zag ik mijn broer met een hond aan zijn t-shirt. Toen
werd ik boos en heb hem meegenomen naar het ziekenhuis. STORY 15: Op een dinsdag ging ik mijn vrouw halen van haar werk, toen ik staande werd gehouden door een bekende schrijfster uit Hoorn, te weten Margreet van Hoorn. Ze vroeg mij of ik de matten voor haar deur wilde dragen wat ik dan ook gedaan heb. De kleuren moest ik uitzoeken en neerleggen. Dit was een heel leuke ervaring met een zeer bijzondere vrouw die zomaar een wildvreemd iemand in vertrouwen neemt. LOCATIE: Spoorstraat STORY 14: Ik was naar de
stad geweest, en was zwaar bezopen. Toen liet ik een vrouw mij naar
huis rijden in mijn auto. Had ik het maar nooit gedaan want ze reed
een huis in. Toen zijn we gauw naar huis gereden en een half uur later
werd ik gebeld door de smeris dat mijn nummerbord voor de deur lag ha
ha. Wat heb ik er van geleerd, ik laat nooit meer iemand in mijn auto
rijden. En wis alle sporen uit. STORY 13: Ik ben 3 jaar geleden met mijn been door een glazen deur gegaan. Ze hebben het toen gehecht in het ziekenhuis in Hoorn. Alleen ze waren vergeten een kapotte spier te maken. Ik heb er veel last van gehad. Nu ben ik een paar dagen geleden eindelijk geopereerd. Ik voel me heel naar en heb heel veel pijn alleen maar omdat de dokters in het WFG een fout hebben gemaakt. LOCATION: Westfries Gasthuis STORY 12: Hij liep al jaren op de baan/ Mooie benen! Maar nee. Of toch. Een uitje met Hollandia Atletiek, dat is een mooie gelegenheid. Breng je me thuis. Ja! 5 1/2 jaar samen na een mooi begin op de Blauwe Berg. LOCATION: Blauwe Berg STORY 11: In Hoorn is onze kleindochter geboren, en daar zijn wij heel blij mee. Zij is geboren in het Westfries Gasthuis op 22.10.2002. LOCATION: Westfries
Gasthuis STORY 10: Ik ging voor de eerste keer in mijn leven naar lappendag in Hoorn. Ik wachtte tot mijn zoontje van 9 jaar van school kwam en samen gingen we met de bus naar de stad. Het tijdstip (vlak voor de 'drooglegging') was natuulijk niet erg slim en voor een jongetje van 9 jaar was alles heel erg interessant. Ik was al enorm verbaasd van alles wat ik om me heen zag, laat staan mijn zoontje. Ik heb mijn zoontje nooit meer meegenomen naar lappendag maar achteraf vind ik het een hele leuke en grappige ervaring. Wat is Hoorn een gezellige stad! LOCATIE: Gouw STORY 9: In the 1980's I saw it was possible to make Hoorn the most important art city in Holland. At the end of the 70's Hoorn was planned to be a growth town for Amsterdam - at that moment there were 14,000 inhabitants of Hoorn, so the state gave the possibility to build suburbs. All kinds of official groups of the city who lived in the old city went to the suburbs and built a new town hall and police office and schools and hospitals and all the old buildings stood empty. So we squatted these buildings for art and studios and performance places but there were not enough artists with quality (there were artists but traditional, landscape painters and so on) so it was very hard to keep hold of these buildings. We make shows and happenings, and by them the city community got the impression that there were artists busy in all those buildings and in the 80's we got all the buildings legally from the city council. The 80's in Hoorn were very special, but we worked only with artists from abroad. My idea that Hoorn could be the most important art city in Holland disappeared, because artists from all round the world liked to visit but never came to stay. LOCATION: Korte Achterstraat, Mariakapel, Police Station on Muntstraat, Old town hall on Nieuwstraat. STORY 8: Gestolen
Fiets De fiets is verkocht.
De opbrengst heb ik besteed aan een aantal wandbordjes (met vogels erop).
Bij cleaning van deze bordjes komt vaak die herinnering weer terug.
STORY 7: My husband was driving really fast to the hospital because I was in labour with my daughter. We came to the bump going over the railway, and he was going so fast that the car went up in the air like the cops on TV. I thought the baby would come because of it, but it was OK, we reached the hospital in time. LOCATION: Liornestraat junction with railway STORY 6: We drove into Hoorn along the coast road from Scharwoude. We stopped at the lookout point near Wijkboerderij De Waalrakkers and looked at the grey sea meeting the grey sky, and over to Hoorn, our first sight of it. We went past Het Park and started to look for a telephone box as we did not know how to find the street we were staying in. I made a phonecall from the telephone boxes outside the VVV, while he sat in the car on the corner of Achterom and Gortsteeg. It was dark by now, and getting cold, the market was just closing up, the lights of the shops looked warm and welcoming in the darkness. The first part of the adventure was over, and the next part about to begin any minute now. LOCATION: Telephone boxes outside the VVV, also the corner of Achterom and Gortsteeg. STORY 5: This is a very dangerous street - the youngsters are driving scooterbikes at a speed which is very dangerous.Many times I said to the police that you are making tickets for parking but take no notice of the traffic which is much more dangerous. I was standing in front of my door. There was an old lady on a brand new bike, she was packed with shopping, two bags on the handlebars and one on the back. I saw her coming and at the same time a large truck came and tried to pass by the little traffic island. The truck stopped, trying to make space for the lady, but she lost her balance and smashed into the truck door. The lady was bleeding from her ears but no one was doing anything. I asked people to hold her up, blood came out of her mouth. Another woman came who knew the first lady. No body was helping, they were just watching. I asked the lady to hold her friends head straight, because I thought she might have broken her neck. The ambulance and police came, the ambulance people said 'well done, you have done a nice job'. She was in her eighties. Then one afternoon a man came who was the son of the lady, he said that she had died in hospital. LOCATION: Achterstraat STORY 4: Voordat ik in Hoorn kwam, had ik van mijn kennis die in Purmerend woont gehoord dat een Indische afhaal-centrum in de Hoornse binnenstad al bijna twee jaar dicht was, en ervoor een heel erg goede zaak was geweest. Ik heb hem van mijn huisbaas overgenomen en nu heb ik al 10 maanden deze zaak in Hoorn, en bevalt wel goed! LOCATION: Gedemtpe Turfhaven
Kersenboogerd ooit
een boomgaard met kersenbomen. LOCATION: Kersenboogerd STORY 2: Al een paar dagen
rende de hond van de buren in een wit onderbroekje met rode bloemetjes
door de Weeshuistuin (een openbare tuin in de stad.) Ze was voor het
eerst loops en moest beschermd worden tegen de paringsdrang van de grote
blonde bouvier, haar huisgenoot, die maar wat graag toenadering zocht.
Laat in de avond klonk er vanuit de tuin een luid gejammer. De volgende
dag vonden we een gescheurd onderbroekje en paar |